Your browser (Internet Explorer 6) is out of date. It has known security flaws and may not display all features of this and other websites. Learn how to update your browser.

Best thing of my life. Being “Designer on the road”


Road, is the longing of people who could not find a place for himself in sedentariness. Especially the greatest journeys has appeared as a result of the great depressions. We see this most of the time when we look at the greatest travelers in the history. I remembered this when I read a newspaper wrote “a man can commit suicide or try this” about me. It was true. My life was a disaster. I was unhappy with everything in my life. If I could be just a bit happier this trip would never happened. Since I was at the bottom, I was fearless. I said to myself, “what could go any worse than now?” So I took all the risks and put myself on the road for a 3 years world trip.

There was many things to look for when I was starting. I was searching for new business possibilities, new works, new women, new lessons, new tastes and a brand new life. Absolute freedom. But I never thought that I will find a completely new me. I think it was the biggest surprise of my world trip. I was another man before my trip. Road changed me a lot and I think I have lived more than many 60 years old in my 30.

Designer on the road became much bigger and more effected than I thought. Traveling with no money by working in design agencies was the greatest system for me to develop myself. Imagine that you won the lottery and you are traveling around the world. Your communication with people will automatically will go down. You don’t need to talk with people when you have money. Staying in 5 stars hotels will give you similar experiences all around the world. In the other hand, I have to talk with people. I work with them, I eat where they eat, I go where they go, we travel together, we become friends and we create together. This was the best part of the story but also it was the reason why it is very challenging. Beside of working in the agencies I had to post my blog in two languages every day. Managing social media accounts like Facebook and Instagram was another thing. I had to travel a lot and take pictures, record videos. Then edit them and publish them in everywhere. Upload videos to Youtube and Vimeo. Writing articles for two design magazines per month and answering some interviews all the time. It was harder but I loved it more than my ex life. Sometimes I was sick of recording things and taking pictures. Sometimes I wanted to live the moment. Just look with my own eyes. Not with a camera lens.

More to that my system of traveling required to adapt a new system every month. Starting a brand new life every single time. In the beginning it was super excited. Sounds very cool too. But later on it became my nightmare. New friends, new clients, new agency, new language, new currency, a new pillow and many things to adapt to. I had to restart my life every single time over and over again. It wanted to talk deeper, know people better, I was bored answering the same questions about my trip, bored of similar conversations with girls. Learning about them over and over again. It was like a curse. Leaving everybody behind and move on. It’s like being immortal and have to live on without your loved ones every time.

I never knew where I stay or how much money they pay me. Didn’t ask a lot of questions to companies. I went to every agency that just told me to come. So there were times I was sleeping in super luxury hotels and there were times that I was sleeping in the subway station. In some places I was a rock star. I was popular and famous. In some countries I was nobody. No one gave a shit about me. I have been loved and I have been left. I got death threat and also wedding proposal. My journey took me to the top of life and take me down back like a theme park machine. Again and again I was always at the edges of life. And it was a big exam for my psychology. Gave me solid rock nerves.

I learned trusting people everywhere I go. Sometimes bad things happened. I have been sick many times. Poisoned, had gastric bleed, my wallet was stolen, my shoes were lost in a temple, my stuff stolen by an airway company, I lost 2800 dollars saved money from the trips, lived broke, stayed hungry for 2 days and an agency who changed its mind and left me alone in Dubai with no money.

But my good times were bright as the summer sun as well. Designed a logo while skydiving, being a real game character, being on the cover of magazines, newspapers and talk shows worldwide, scuba diving in Bali, paragliding in the night of Medellin, I gave a speech in TEDx and 27 different universities or platforms, I was chosen the best living man on earth by a magazine and many other things like these. Experiencing all the local exotic adventures and activities with amazing people around the world. Rising our glasses and cheers to the world’s magic. Meeting with super talented people and create with them.

Road makes life extreme and full of surprises. Gives you new things in all cases. It is not your comfort zone. That’s why it’s so special. Because comfort is boring. It comes with monotony. It’s your everyday life. The more your days become similar, it becomes harder to remember them and they become more monotonous. Meanwhile being on the road is freedom, doing whatever you want and whenever you want. No one knows your past on the road. It gives you clean white pages to write on…

But this is exactly why it is not possible to live like this all lifelong. It’s not healthy mentally and physically.

Making a world trip with design power was one of my dreams. I think I succeed it and now I have to focus on other ones as well to not to miss life.

Don’t get me wrong. This is not a goodbye message. It’s just a modification on Designer on the road’s journey. There are still many trips to make for me. Schools to talk, events to participate, a book to write, an exhibition to plan, a design studio to launch and many other crazy new stuff…

In the beginning, nobody believed me to make Designer on the road project 3 years ago. The things I need were all about myself. Courage, risk, portfolio and self-will. Now I need other people co-operation, money and right people for the things. Now they are much bigger, harder and complicated. But everybody has a belief on me now. So it’s interesting to have this pressure on me. The problem is I always fly so high and sometimes I am not even sure what is actually possible or not. Hope everything goes well.

We will see what will future bring together. While I was writing these words, Designer on the road Facebook page reached 12.378 followers from 128 countries of the world. It’s way too much than I imagined. I would like to thank you to be a part of my trips. Supporting me with likes, comments, or messages. They gave me strength and joy depending on my mood and helped me to stay on the road. Thanks for sharing the beauty of the world and friendship with me. More awesomeness on the road and let’s keep in touch.

See you on the road…


Yol, kendine bir yer bulamamış kişinin özlemidir. Kendi yerini yerleşiklikte bulamayan kişi, onu yolculukta arar. Özellikle çok büyük yolculuklar büyük buhranlar sonucu çıkmıştır hep. Tarihin en önemli gezginlerine baktığımızda hep bu tür hikayeler keşfederiz. Benim için “insan ya intihar eder ya da bunu dener” yazan gazeteyi okuyunca düşündüğüm de buydu. Hayatımdan azıcık daha memnun olsam muhtemelen bu yolculuk hiç bir zaman olmayacaktı. Dibe değip bir boy vermeniz lazım hayatta. Ben oradaydım. Dipteydim, dolayısıyla da korkusuzdum. Daha kötü ne olabilir ki diye düşünüp tüm riskleri aldım ve kendimi 3 yıl süren bir dünya turunun içinde buldum.

Yola çıkarken çok şey bulmak ve keşfetmek vardı aklımda. Yeni işler, yeni arkadaşlar, yeni ilişkiler, yeni kadınlar, yeni dersler, yeni tatlar, yeni öğretiler ve olabildiğince özgürlük… Hiç beklemediğimse yeni bir bendi. Yolun bana verdiği en büyük sürpriz sanırım bu oldu. Nedense, 3 yılın sonunda bambaşka biri olacağımı hiç düşünmemiştim. Sonuçta bu üç yıllık süreçte öğrendiğim, Ne kadar uzun yaşadığımız değil, ne yaşadığımızdı, bir başka deyişle, nicelik değil nitelikti. 30 yaşıma günler kala, 60 yaşındaki çoğu insandan daha çok şey yaşadığımı ve gördüğümü düşünüyor ve bunun hazzını yaşıyorum.

Hikayenin en başına dönecek olursak, Designer on the road’un etkileri parayla elde edilemez nitelikteydi. Çünkü paranız varsa insanlarla iletişim kurma gerekliliğiniz otomatikman düşer. Kimseyle konuşmak zorunda değilsinizdir. 5 yıldızlı otellerde yatar, turistik yerlerde heykel fotoğrafı çeker otelinize dönerseniz. Bense her gittiğim yerde yerel olmak zorundaydım. İşe gitmek, insanlarla konuşmak ve onlarla çalışmak, üretmek projemin yaşamsal bir parçasıydı. Onlarla yiyor, onlarla geziyordum. Turistik bir geziden çok daha derin bir deneyimdi. Ajanslarda çalışmak dışında her gün 2 dilde blog yazmak, facebook ve diğer sosyal medya hesaplarına içerik girmek, oraları kontrol etmek, bolca gezmek, sürekli fotoğraf ve video çekmek. Tüm bunları editlemek ve yayına hazır hale getirmek, videoları Youtube ve Vimeo gibi platformlara yüklemek, her ay 2 dergide yazmak, yakınlarıma ve takipçilere her ülkeden kartlar atmak ve çeşitli röportajları cevaplamak gibi yoğun bir iş yükü de projenin bir başka zor tarafıydı. Bu bazen sadece anı yaşama istediğimi engelliyordu. Oysa bazen, etrafa vizörden değil uzun uzun gözlerimle bakmayı, kamera taşımamayı istiyordum.

Ayrıca yaşantım her ay yeni bir sisteme adapte olmak demekti. Her ay başka bir hayata yeniden başlamaktı. Başta çok güzeldi, tahmin ettiğiniz gibi heyecan verici, fakat bu durum zaman geçtikçe benim kabusum olmaya başladı. Her ay yeni arkadaşlar, yeni isimler, yeni ajans, yeni müşteriler, yeni dil, yeni para birimi, yeni bir yastık… Tam öğreniyordum ki yeniden format atılıyordu yaşamıma. Artık aynı insanla fotoğraflarım olsun istiyordum. Birileri için kalıcı olmak, tekrar tekrar havaalanında el sallamamak istiyordum. Daha derin sohbetlere geçebilmeyi istiyordum. Her seferinde aynı sorulara aynı cevapları vermekten gına gelmişti. Kızların burçlarını öğrenmekten yorulmuştum… Gece tuvalete kalktığımda bir önceki evin planına göre yürüdüğüm için kafamı duvarlara toslamaktan aptal olmuştum. Devamlı yeni insanlarla tanışmak tabi ki harikaydı, ama sürekli onlara veda etmek bir çeşit lanet gibiydi. “The man from earth” filminde ölümsüz olup herkesini kaybeden ve hep yalnız kalan karaktere benziyordum. Bir diğer lafı da getiriyordu bu durum aklıma: “Yuvarlanan taş yosun tutmaz.” Sanırım biraz kök salabilmek istiyordum artık tüm bu birikimle, bilgiyle… Güvenle ve isteyerek. Doyarak.

Gittiğim yerlerin hiç biri bana ne kadar para vereceğini açıklamadı, nerede kalacağım ise son dakikaya kadar meçhuldü. Olayın bu kısmına karşı gösterdiğim cesarete bazen ben de şaşırıyorum. İşleri önceden ayarlıyordum ama nerede kalacağımı hiç bir zaman sorgulamadım ya da bu konuda çeşitli standartlar koşmadım. Maaş için de bu durum geçerliydi. Gitmem için “Tamam gel !” demeleri yeterliydi. Ne bir anlaşma ne de bir belge istiyordum.

Sonuçta, çok lüks otel odalarında konakladığım da oldu. Her tür yabani hayvanın birbirini yediği bir evde kaldığım da. Kendime özel havuzlu villam da oldu. Metro istasyonunda uyumak zorunda olduğum da. Bazı yerlerde bir rock yıldızından farksızdım. Bazı yerlerdeyse kimsenin umrunda değildim. Bazen su alacak paranın hesabını yapıyor bazense lüks biftek restoranlarında şarabımı yudumluyordum. Bazen çok sevildim, bazen terk edildim. Ölüm tehdidi de aldım, evlilik teklifi de… Tüm bu ani inişler çıkışlar beni çok güzel tokatladı. Psikolojim çok temiz sınandı. Yol beni aldı, defalarca en tepeden en dibe vurdu. Bir lunapark aleti gibi tekrar yukarı çıkarıp tekrar en aşağı indirdi. Hem de sayısız defa 25 farklı ülkede.

Her gittiğim yeni yerde, insanlara güvendim. Güvenmeyi öğrendim. Bazen kötü şeyler de oldu. Hastalıklar, kaybolan bir kamera, çalınan bir cüzdan, mide kanaması, gıda zehirlenmesi, tifüs virüsü, tapınakta çalınan ayakkabılar, parasızlık, 2 gün tamamen aç kalmak, günlerce süren uykusuz yolculuklar, dolandırıcı bir çetenin oyunu, bir trafik kazası, bavulumu açıp eşyalarımı çalan bir havayolu şirketi, yolda biriken 2800 dolar paranın dönüşte çalınması, fikrini değiştirip beni Dubai gibi süper pahalı bir şehirde 5 kuruşsuz bırakan bir ajans ve bunun gibi niceleri…

Bu yolculukta, karanlık zamanlarım ne kadar zifiriyse, iyi günlerim de o kadar parlaktı. Uçaktan atlayıp logo tasarlamaktan gerçek bir oyun karakterine dönüşmeye, dergi kapaklarından talk showlara koşmaya, yılın en iyi yaşayan adamı seçilmekten, ulusal televizyon karşısında boğalardan kaçmaya, Bali sularında tüplü dalıştan, Medellin dağlarından gece paraşütle atlamaya, 27 farklı tasarım şirketinde çalışmaktan, 25 tasarım okulunda sunum yapmaya, TEDx sahnesine çıkmaktan ya da Costa Rica ırmaklarında raftinge kadar tüm egzotik maceraları, yemekleri, meyve sularını, kokteylleri denemek, güvendiğiniz dostlarla ülke ülke kadeh kaldırmak ve dünyanın muhteşemliğine içmek… Dünyanın her noktasından arkadaşlara sahip olmak. Muhteşem ve ilham verici insanlarla tanışmak ve hikayelerine ortak olmak… 

Yol beni hep uçlarda yaşattı. Seyyah adamın kaderidir bu. Yolu özel yapandır. Keza konforlu günler monoton olanlardır. Monotonsa hep sıradandır. Sıkıcıdır. Günleriniz birbirine benzediği oranda hatırlanmaz olurlar. Uçlarda yaşamaksa yorucudur, daha tehlikelidir, risk içerir ama tüm güzel hikayeler ve anılar oradadır. Yolda her gününüz yeni bir maceradır. Yol özgürlüktür. Dilediğini, dilediğin şekilde yapmaktır, kimsenin geçmişini bilmemesidir, özgürce karalayabildiğin beyaz sayfalardır.

Fakat tam da bu yüzden mümkün değildir hayat boyu böyle yaşamak. Hem zihnen hem de bedenen sağlıklı değil böylesi, en azından bu kadar ağırı. 

Hayalim… Tasarımla dünya turu benim bir hayalimdi. Başardığıma da inanıyorum. Hayatı kaçırmamak ve şimdi biraz diğer hayallere eğilmek gerek. Bu şekilde bir hayatın bir takım çok ağır başka bedelleri var çünkü. 

Yanlış anlaşılmasın bu ne bir son ne de bir veda. Sadece bir kabuk değişimi. Zaten seyahat işi mafyaya benzer. Bir kere girdiniz mi artık çıkış yoktur. Designer on the road için gidilecek okullar, (yarın Uludağ üniversitesi) yapılacak çalıştaylar, konuşulacak organizasyonlar var. Yazılacak bir kitap, açılacak bir sergi, kurulacak bir tasarım stüdyosu ve daha bir sürü “çılgın proje” var.

İlginçtir ki, Designer on the road için tek gerekli şey benim kişisel çabam, cesaretim ve portfolyomdu. Fakat başlarken kimse bana inanmamıştı. Yeni planlarımda ise başka insanların gücüne, ekip çalışmasına ve paraya ihtiyacım var. Dolayısıyla daha zor ve benim kontrolümün dışında bir takım dinamiklere sahip olmalarına rağmen herkes harika bir inanca sahip. Sen her şeyi yaparsın gazının baskısını omuzlarımda taşıyorum. 

Umarım her şey harikalı olur. Ben bu satırları yazarken Hiç bir ürün ya da hizmet satmayan, kendi başına dünyayı gezmeye çalışan bir adamın hikayesi sadece Facebook’ta 128 ülkeden 12.378 takipçiye ulaştı. Sizlere hazır fırsat bulmuşken tekrar çok teşekkür etmek isterim. Bana yoldaş olduğunuz için, süper yorumlarınızla, mesajlarınızla, ilginiz ve alakanızla bana güç verdiğiniz için. Beni yolda kalmaya teşfik ettiğiniz için. En zor anlarda da, en mutlu anlarda da hikayeme ortak olduğunuz için.

Yolda görüşürüz…


21 Aralık 2013 2 Yorum Short URL
  • Tanımasam da sizi; sizi okumak, okurken sizinle yolculuk yapmak çok eğlenceliydi. Umarım peşinden koşacak başka hayalleriniz ve bunu yapacak cesaretiniz olur. Teşekkür ederim!


    23 Aralık 2013

  • Çok teşekkür ederim Efe… Onur duydum. Hayaller bol tabi :) Bakalım ben elimden geleni yapacağım. Mutlaka başaracaklarım olacaktır.


    01 Ocak 2014

Leave a comment  




Submit comment