Your browser (Internet Explorer 6) is out of date. It has known security flaws and may not display all features of this and other websites. Learn how to update your browser.

Still no reply from Avianca


Avianca mailler attım olmadı, facebook sayfalarına bir post yazdım, sorunu çzeceklerini söylediler, bekledik, hiç bir şey olmadan oradan o post’u da silmişler. Partnerleri Taca airlines sayfasına artık giremiyorum bile. Muhtemelen blokladılar. 2800 dolarlık zararı ödemek yerine benden kaçan, görmezlikten gelen koca bir havayolu şirketinden bahsediyoruz.

My luggage damaged, my money lost and Avianca Airlines doesn’t even reply or offer me a real solution. Instead of this They delete my post I wrote to their facebook page. Their partner TACA also blocked me from their page. They don’t reply to e-mails or facebook messages. Instead of dealing with the issue, they escape and ignore.

Avianca? Never again!


Well I just ended the 3rd route of Designer on the road. It was an amazing experience this time. Filled with less dark moments and more comfort. In the first two routes my life style was always in change. While I was having good money from some companies, some others were treating me like the opposite. So I was trying to have a balance between this two life style. The money I earned on the road used to spent on the road always. However in third route I was in quite good condition from the beginning. Companies hired me nice hotels and they all paid me very well. I spent my money for the ultimate experiences just like I was doing in the previous routes. But this time I managed to save money as well. So I was happy because it was a good feeling to return home with some money from a world trip that I started with no saving at all. I did the trip, I lived the life and I still have some money. What could be better than this. The last day of the journey supposed to be one of the happiest ones. Because I missed my family, my friends and I was dreaming the things I am gonna do back in the house. That money I saved was an important part of the dreams :) Such as buying games, drinks etc… It was 2800 US dollars which makes around 5000 Turkish Liras. That could be really helpful to have fun back in the house for sure.

But the last day of the journey became one of the shittiest days of my entire life. There was no direct flight to Turkey from Guatemala. One option was going through U.S. Since I don’t have U.S visa, this wasn’t an option for me. Then we found another route with my Turkish friend Ayça (who is always helping me to find best offers). The only way we found to Turkey was : Guatemala, Costa Rica, Colombia, Brazil and finally Turkey. A hardcore trip with many stops. I had some local money with me in my last day in Guatemala. I took them with me in my pocket. And left my savings (2800 dollars) in my luggage which has my clothes inside. I locked it well for sure. I didn’t want to carry all these dollars with me because I had to sleep in Sao Paulo Airport one day. I thought it would be dangerous to hang around there with a big wallet. So I hide the money in the luggage. I thought it will be much safer.

Anyways I started the trip from Guatemala with 1 hour delay. Went to Costa Rica and then jumped to Colombia – Bogota with no problem. When I reached Bogota I checked my next flight from the monitors but there was no gate number written for my flight. The time, code and airline company (Avianca / TACA) they were all written but there was no gate number. I asked to people around about the gate and they said: “it’s still early you should wait some time, don’t worry the gate number will appear when it’s ready.” So I started waiting and waiting but it was almost the boarding time and there was still no gate number on the screen. Then I asked to the security guards and they took me some places, asked different people, talked Spanish with each other and lost a lot of time around. Finally they learned the gate number by walkie talkie. It was “Gate 28A” The security guard showed me the way and when I was there I see that it’s a half completed building which is still in construction. The guy in front of the gate said your plane is already took off. Well I was really pissed off to that. No gate number in screens, in ticket and no calls for the gate with an announcement. Avianca changed my plane ticket with the next one for free after some discussions. However it was arriving to Sao Paulo 1 hour later than my flight to Turkey. So I changed that ticket to the next day as well. Which made my long trip, a never ending journey. I was worried about my luggage. It went to Sao Paulo with the plane I missed? Or are they still here in Bogota? Avianca crew said your luggage is here and it will go to Sao Paulo with you. It was all good news and I was feeling like I solved the problems. With the night flight 21:38 I was flying to Sao Paulo. When I arrived I ran to luggage taking area. I wait I wait I wait and finally I found my 2 luggage. One was ripped of and looked like opened. So I checked the other luggage right there in Sao Paulo  airport. It was the time I faced with a terrible thing. They opened the lock, messed up my things all around, took the money, closed the bag and sent it… Yes they took all the money I had there and didn’t took anything much else. I was feeling super stupid right there all alone with no money at all. Because I spent the last money I had in my wallet for the laundry expenses. The hotel owner asked me to pay for them. So I was in a deep shit. Almost no sleep, dead tired, no money and 24 hours of waiting for the Turkish airline plane in Sao Paulo airport. If you know that place you know how it is hard to wait there for long hours. It’s not a comfortable place to be in. I went to Avianca but they didn’t do much. They took my e-mail, phone number, photocopy of my passport and my plane ticket. Then they said they will search and let me know. (I thought they are not gonna do anything at all) I asked for the supervisor’s name and contact information and he gave me. Except the surname. He told me that he can’t tell me his surname because of the security rules.

Anyways then I went to the police station. There they listened my story and wrote them all. They told me that they will start an investigation for this. However they can’t do much something in Bogota because they are a police station in Brazil not Colombia. So they are gonna ask support of Colombian police department. But they are not so sure that they will be able to do something as well. It was really bad to be there because these people didn’t even gave me any trust and faith. Beside all that they look like super slow in this thing. They made me feel like: “the money has gone boy, get over it.”

Don’t get me wrong they were really nice. Especially the man named: Paulo Wellington. I was really hungry and he gave me two sandwiches and water. Police officer Paulo also wrote me his number and told me that I can call him to get information about the progress. Then I went to another place named “Anac” which is another company for looking after these airway companies and controlling them. They also listened my story however things wasn’t that easy. Most of the people here don’t speak much English. Half of them are not even able to speak anything. So it was a bit hard to tell same long story and try to let them understand me. I was frustrated, tired, angry and pissed off. Probably one of the most shitty day of my entire life. In that company named “Anac” They told me to get a document named “R.I.B” which means: “Registro de Irregularidade de Bagagem” (Property  Irregularity Report). So I went there back to Avianca. But the man I spoke with wasn’t there any more. There was a girl who doesn’t understand any English. I didn’t give up and tell that I need that document. She didn’t understood at all but then another girl came in who has slightly better English. She understood me and she took me to another place where they can give me that document. But they didn’t know English as well. They kept telling me to contact Avianca by their website. I said ok I ll do that when I reach my home but I want to talk with real people to solve this problem before it is gonna be too late. They didn’t care much. Then they said you should call the call center of Avianca by phone. I don’t know an Spanish, my phone doesn’t work here and I don’t have any money to pay public phones. Not even a cent. So please help me I said. Finally they let me to call that number from their office phones but the phones there had a problem the voice was so low. I barely heard the operator that I talked with. She also told me to contact with the website and she promised me somebody will reply in two days by phone or e-mail. So I closed the phone and people there gave me the document that I was asking for. Then I went back to this company “Anac” again and show them the document I got. They said you did everything you can do. Now we will wait what happens. They said Avianca will call me or write me about the re-pay in 21 days. I hope they do. I will write you about this process.

After all my happiness and joy about going back home became a nightmare because of Avianca and my stupid action to leave the money in the luggage. I could prefer not to sleep 2 days instead of losing that money. It looks like you can’t know which way is safer sometimes. For sure it could happen to anybody. Police also told me they always open luggage and steal things inside. It never happened to me before. They said you were lucky till now.

I am writing these words to you from Sao Paulo airport. With tired, burning eyes… Feel sick and unhappy, thirsty and hungry. It was 13:25 pm when I was writing this sentence in Sao Paulo’s stupid airport. I still have more than 13 hours to spend here. See you in Turkey. Hopefully.


Üçüncü rotanın son günü. Heyecanlı ve mutluyum. Sonunda aileme, arkadaşlarıma ve sevdiğim yemeklere kavuşacağım… Bu rota çok iyi geçti. İlk iki rotadaki hastalıklar, fakirlikler bu rotada neredeyse yoktu. Daha lüks, daha konforlu ve daha dolgun maaşlı bir rota oldu bu sefer. Öyleki bu sefer para bile biriktirmiştim. (2800 dolar yani ortalama 5000 TL para) Meteliksiz dünya turu yapıp üstüne az da olsa parayla dönebildiğim için sevinçliydim. Ta ki “Avianca / Taca havayolları” her şeyi bozana kadar.

Dönüş yolculuğu için Guatemala’dan tek seçeneğim “Guatemala, Kosta Rika, Kolombiya, Brezilya ve Türkiye şeklinde olan uzun bir maceraydı. Guatemala’dan 1 saat rötarlı başlayan yolculukta Kolombiya’ya kadar sorun yaşamadım. Kolombiya havaalanına girince de monitörlerden Sao Paulo uçuşunun gate’ini öğrenmek istedim. Uçuşla ilgili ekranda her bilgi yazarken gate numarası yazmıyordu. Etraftakilere sordum. Bekle yakında belli olur orada yazar dediler. Ben de bekledim bekledim ama bir şey çıkmadı. 15:20’ye geliyordu saat, yani kalkışa az kalmıştı. Güvenlik görevlilerine sordum en son. Sağa sola götürüp başka güvenlikçilerle uzun uzun tartıştılar bu konuyu İspanyolca. Yahu gate neden yazmıyor acaba falan diye. Orada bir sürü zaman kaybedildi. Sonra telsizle öğrendiler hangi gate’miş gitmemiz gereken. Bu güvenlikçi abiyle gittik sonra o gate’e. Bir de ne göreyim burası yarı inşaat halinde tam bitmemiş bir yer. Muhtemelen sistemde de ondan çıkmıyor. Oradaki görevli senin uçak gitti ki dedi bana pişkin pişkin. Ben de delirdim tabi, ne bilette yazıyor gate ne ekranlarda üzerine anons falan da yapılmıyor. Delirdim. Neyse ki bileti değiştirmeyi kabul ettiler biraz tartıştıktan sonra. Yalnız bu sefer de Türk Hava yollarıyla Brezilya’dan İstanbul’a uçacağım uçağı kaçırıyordum. O yüzden onu da değiştirdik Türkiye’den biletler konusundaki sağ kolum Ayça sayesinde. Aklım bir tek valizimde kalmıştı. Kıyafetler için kullandığım küçük bir valiz var. O valiz benim kaçırdığım uçakla Sao Paulo’ya gitti mi? Yoksa burada mı? Avianca havayollarının cevabı burada, valizini bekletiyoruz seninle bir sonraki uçakla Sao Paulo’ya gidecek dediler. Hay hay dedim. Sorunlar çözülmüş görünüyordu. Rahatlamıştım. 5-6 saat bekleme, 5-6 saat uçma desek 12 saat kadar sonra Sao Paulo’da valizlerimi bekliyordum. Bekledim bekledim ve banttan akmaya başladı valizler. Sonlara doğru benimkisi de geldi. Ama teki param parça olmuş diğeri de fena halde hırpalanmıştı. Poşetle sardırdığım olan aslında tripot ve Guatemala’dan aldığım kediydi. 2 ayrı parça veremezsin dediklerinde bu şekilde sardırarak tek parça haline getirmiştim havaalanındaki naylon sarıcılarla. Resmen birisi açmış bunu yolda bu hale gelemez dedim ve asıl büyük olanı açtım. Yani biriktirdiğim paranın, hediyeliklerin ve kıyafetlerin olduğu çanta. Açar açmaz düzenlediğim her şey karman çorman sağa sola saçıldı. Evet çantanın kilidi açılmış, bir güzel karıştırılmış içindeki para araklanıp aynen geri kapatılmıştı. Sinirden deliye döndüm. Hem kendime, hem Avianca’ya. O parayı orada bilerek bırakmıştım çünkü orada kilitli olarak daha güvenli olacağını düşünmüştüm. Özellikle de Sao Paulo havaalanında 24 saat uçak bekleyeceğimi ve muhtemelen uykusuzluktan sızabileceğimi düşünürsek. 5000 TL dile kolay kaç tane oyun, kaç porsiyon börek, meze, rakı alırdım o parayla…

Çok büyük ihtimalle Bogota’da Avianca’nın bagaj görevlileri benim çantayla ilgilenmek için fazlaca zaman bulmuşlardı. Para da orada kayboldu çok büyük ihtimalle. Sao Paulo’ya gelir gelmez Avianca yetkililerini buldum. Buldum dediğime bakmayın kolay olmadı. Önce bir yere gittik kapalıydı, gelirler bekle dediler bir kaç saat orada dikildim o sinirle. Çantayı ara ara açıp tekrar tekar aradım paraları ama yoktu. Çanta zaten darma dağın olmuştu, tekerlekleri kırılmış, fermuarları bozulmuş, kilidi açılmış…

Daha sonra başka bir yerde bir oda buldum Avianca memurlarıyla dolu. Anlattım durumu. Pasaportumun ve Bogota Sao Paulo biletimin fotokopisini çektiler. Telefonumu e- mail adresimi aldılar ve beni arayacaklarını söylediler (tabi inanmadım). Ben de oranın süpervizorü olan Marcos’un ismini, numarasını ve e-mailini aldım. Bu anlattım gittim gibi yazdığım şeylerın hepsi öyle yazıldığı gibi şıkır şıkır olmuyor tabi. İngilizce bilmiyorlar hiç. Anlaşmak dert anlatmak çok zor. Anlamıyorlar. Bazen anlasalarda anlamamazlığa geliyorlar gibime geliyor hatta. Ben dedim ki bi şeyler yapalım şimdi ben 1 gün buradayım. Sizi görebiliyorken ilgilendiğinizi görmek istiyorum. Ben gidince bir şey yapacağınızı hiç düşünmüyorum dedim. O adam da tamam sen şimdi git akşam 9 da gel ben elimden geleni yapıcam sana bilgi veririm dedi. Ben de tamam madem dedim adamın kafasına silah dayıyamayacağıma göre. Gittim bir de polis’e anlattım durumu. Bu polis teşkilatında böyle tüllü kıyafetli, topuklu, bol dekolteli kadınlar da çalışıyordu. Onlar da polis sanırım. Ama ortam hiç ciddi bir yere benzemiyordu, karakol mu başka bir yer mi belli değil pek. Orada biraz bekledim. Önce hikayeyi dineleyen kadınlardan biri vah vah deyip benim mesaim bitti dedi gitti. Sonra başka bir adam geldi ona anlattım bu sefer. O bi döküman doldurttu bana, bir rapor yazdı ve soruşturma açılacağını söyledi. Ancak parayı bulabileceklerini sanmıyorum. Brezilya’daki garip bir polis teşkilatı burası. Kolombiya ile ilgili bir şey yapacak gücü hiç göremedim. Kolombiya polisinden yardım isteyeceklermiş ama onlar da sallar mı bilmiyorlar. Zaten ben daha buradakilerin sallayacağından şüpheliyim. Kimse hiçbir şey yapmayacakmış ve her şey ve herkes süper göstermelikmiş gibi geliyordu bana. Ümidim yoktu hiç bu insanlardan ama çaresizce elimden geleni yapmaya çalışıyordum. %0,01’i deniyordum kendimce. Olay sıcağı sıcağınayken hiçbir şey yapmayan hatta gayet yavaş takılan bu insanlar 1 ay sonra arayıp bulduk paranı demiyeceklerdi besbelli. Hatta bu bavul açma ve içindekileri çalma pek sık olan bir şeymiş dediğine göre. O da biraz kanıtladı bana bu adamlar demek ki çok ilgilenmiyorlar diye. Ortada böyle bir açık var ki bu kadar rahat bu insanlar korkmadan böyle şeyler yapabiliyorlar diye düşündüm. Öyle olunca o 0,01’i de kaybettim.

Çok acıkmıştım polis memuru Paulo Wellington bana iki sandwich ve su verdi. Cebimde hiç param yoktu. Cüzdandaki son parayı sabah hostelden çıkarken hostel sahibine kıyafetlerimin yıkanma ücreti olarak vermiştim. Evet onu unutmuştum tabi. Polis arkadaşın da telefonunu ve e-mailini aldıktan sonra  çıktım bu sefer bir başka şirket olan “Anac” burası buradaki havayolu şirketlerini denetleyen bir şirketmiş. Onlara da anlattım durumu. Yine ingilizcesi çat pat bir kız vardı. Bir kaç akıl verdi bana. Avianca’dan almam gereken bir dökümandan bahsetti. Ödemezlerse dava açarken lazım olacak bir şeymiş. Adı: “Registro de Irregularidade de Bagagem” (Property Irregularity Report). Neyse binbir güçlük onu da aldım tekrar Avianca’ya gidip. Bu sefer o konuştuğum süpervizor adam değil 2 tane kız vardı İngilizce bilmeyen. Gene onlara anlat et derken buradan alamadığımı öğrendim o dökümanı. Başka bir yer varmış. Kızın teki beni götürdü oraya. İlk gittiğim ama kapalı olan yerdi burası. İçerideki insanlara olayı tekrar anlattım. İnternetten şikayet dilekçesi ver, telefonla call center’ı ara gibi başlarından savucu öneriler sundular bana. Ben başlarından savrulmadım tabi ki, başlarının etini yedim. En son oradaki telefonu kullanarak o call center’ı aramama izin verdiler. Zaten ne yapabilirdim ki. Kendi telefonum burada çalışmıyordu, kartlı telefon için param yoktu artı ispanyolca bilmeyerek tek başıma çok zor olacaktı anlaşmak. Telefon görüşmesinden sonra o dökümanı bana hazırlayıp verdiler. Sonra dökümanla tekrar “Anac” şirketine gittim. Oradaki kız tamam sen şimdi yapacağın her şeyi yaptın artık bekleyeceksin 21 gün müddeti var Avianca’nın 21 gün içinde seni aramaları ya da mail atmaları lazım bu dökümanla ilgili karar alıp dedi. Ben de hadi bakalım dedim. O biraz olumlu gibi konuşuyordu ama benim hiç umudum yok. Umarım ararlar beni, gelişmeleri buradan sizlerle paylaşacağım.

Şu an bu yazıyı Sao Paulo’da yanımda kimsenin emanet almak istemediği 3 koca ağır çanta ile bi köşede süper rahatsız bir koltukta yazıyorum. Gözlerim yanıyor. Uykum var, hasta gibiyim, üzgünüm, kızgınım, uçağım 04:15 am’de. Ben bunları yazarken saat 13:25’i gösteriyor. nereden baksak 13-14 saat daha buradayım. Gene karnım acıkıyor. Ayrıca çok susadım. Boş cüzdanıma baktıkça orada 5000 tl olabileceğini düşünüp kafayı yiyorum. Bundan daha büyük çin işkencesi olamaz. Bi yere gidemiyorum çantalar çok büyük engel. Param çalınmış moralman bitiğim, hiç bir şey yapamadığım için sürekli bunu düşünüyor kendimi yiyorum. Tuvaletim de var ama tuvalet kağıdı yok. Şu 2 günü atlatırsam daha iyi olacağım sanırım. İstanbul’a gelişim böyle olmasaydı keşke. Ah Avianca… Bir daha asla.